Wanneer ik vertel over mijn alcoholverslaving, krijg ik vaak dezelfde reactie:
“Wow, zo moedig dat je daarover durft vertellen. Chapeau!”
En ja, in het begin voelde dat ook zo. Openlijk spreken over mijn alcoholverslaving was vreemd, pijnlijk. Over controle verliezen, schaamte, de impact op jezelf en je gezin, jezelf en je omgeving dingen voorliegen, de dagelijkse voornemens en ontgoochelingenen: allemaal niet zo plezant.
Maar hoe langer ik ermee bezig ben, hoe minder “moedig” het voor mij voelt.
Vandaag voel ik vooral trots.
Omdat ik zie hoeveel verschil openheid kan maken. Wanneer iemand zichzelf herkent in mijn verhaal. Wanneer een leidinggevende eindelijk begrijpt wat er speelt. Wanneer iemand voor het eerst durft toegeven dat het moeilijk gaat.
Eigenlijk zouden we het zelfs vreemd moeten vinden dat ervoor uitkomen dat je verslaafd bent vandaag nog altijd moed vraagt.
Want verslaving is een ziekte. Je vindt iemand toch ook niet moedig omdat hij ervoor uitkomt dat hij kanker heeft, diabetes of een burn-out?
Misschien begint verandering precies daar: bij stoppen met kijken naar verslaving als een gebrek aan wilskracht, en het beginnen zien als iets waar mensen mee worstelen — en waar herstel mogelijk is.
Want dat is uiteindelijk de kern van mijn verhaal. Niet dat ik ooit een alcoholprobleem had, maar dat verandering mogelijk is.
Stap voor stap. Dag na dag.